خسته ام…از سکوت فرياد ها…از گذر سنگين ثانيه ها…از تصنعی بودن لبخند ها…

از هجوم بی صداری اندوه…از سردی دستان تو…

خسته ام از دست و پا زدن در لجنزار زندگی…از راکد ماندن…

خسته ام…از تمام تاريکی ها…از تمام بی کسی ها…از تمام نا مهربانی ها…

جرات نگاه کردن به آيينه را نيز ندارم…لبانم لبخند را فراموش کرده اند

و چشمانم با سیلاب اشکها انس گرفته اند…

ديگر حتی تو نيز مرا نمی شناسی…

با تو هستم آشنای ديروز…غريبه ی امروز…