دستي نيست تا نگاه خسته ام را نوازشي دهد. اينجا ،باران نمي بارد…

فانوسهاي شهر، خاموش و مُرده اند دست هاي مهرباني ،فقيرتر از من اند…!

نامردمان عشق نديده ، خنجر کشيده اند بر تن برهنه و بي هويتم !

دلم مي خواهد آنقدر بنويسم تا نفسهايم تمام شود. آنقدر دفترهاي کهنه را سياه کنم ،

 تا سرم ، فرياد کنند. بوي غربت کوچه ها امان بُريده است…! مي خواستم واژه اي پيدا کنم تا …

دلتنگي کهنه و بي خاصيتم را عرضه کند ، ولي واژه ها باز هم غريبي مي کنند.

مي خواستم ، کاغذي بيابم منت نگذارد، تنش را بدستانم بسپارد، تا نوازشش دهم ،

اما ، اعتمادي نيست…! اين لحظه ها ي لعنتي ، باز هم مرا عذاب مي دهند…

اين دقيقه هاي بي وفا ، بي وجدانترين ِ عالم اند…! دستي نيست تا دستهاي

خسته ام را گرم کند… نگاهي نيست ، تا مرا اميد دهد…

نفسي نمانده تا به آن تکيه کنم،

اينجا، آخرين ايستگاه عاشقيست.