 |
 |
|
| ( خاطرات من ) |
|
تـوی آسـمون دنیـا هــر کسی ستــاره داره ، چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره ، واسه من تنهایی درده ، درد هیچکس رو نداشتن ، هر گـل پژمـرده ای رو تـو کویـر سینه کاشتـن ، دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم ، تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفدهم دی 1386ساعت 21:56 توسط مسعود |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
نام : مسعود
شهرت : همدرد زادگاه : ویرانه نام پدر : رنج نام مادر : درد چراغم : شمع مونسم : شب کارم : حسرت یارم : انتظار دردم : فراغ فریادم : سکوت سقفم : آسمان ارزویم : مرگ جرمم : زندگی |
| پیوندها |
|
گوگل |
|
RSS
|